Globale schemering
Globale schemering: Het zonlicht dat het aardoppervlak bereikt wordt zwakker. Er vanuit gaande dat er niets mis is met de zon, is een onbekende atmosferische factor geleidelijk aan onze planeet aan het verduisteren.
Bewijs: In 1985 checkte Atsumu Ohmura, een klimatoloog aan het Zwitserse federale instituut voor technologie, zonlichtdossiers in Zwitserland en ontdekte dat de afgelopen 30 jaar de zonnestraling met een verontrustende 10% is afgenomen. Daaropvolgende studies toonden hetzelfde effect aan in Ierland, Japan, de voormalige Sovjet-Unie en beide polen, maar wetenschappers bleven het ontkennen. Een 2001 studie bevestigde Ohmura's bevindingen.
Gevolgen: Dit is een totaal onverwacht fenomeen, nog controversieler dan 'global warming'. Wat zullen we eten als het licht uitgaat?
Onvoorspelbare daglengte
Onvoorspelbare daglengte: 18e eeuwse astronomen vermoedden dat de dagelijke rotatie van de aarde om haar as aan het vertragen was, en de uitvinding van de quartz-klok in de jaren '30 bewees dat ze gelijk hadden. Maar nieuw bewijs geeft aan dat de aarderotatie sinds 1999 aan het versnellen is. Niemand weet waarom.
Bewijs: Aflezingen van de atoomklok door het Amerikaanse nationale instituut voor standaarden en technologie in Boulder, Colorado, bewijzen dat de vertragende trend zich onverklaarbaar heeft omgekeerd.
Gevolgen: Dagen van onvoorspelbare lengte kunnen communicatie beinvloeden, ATC (Air Traffic Control), financiele markten, telescopen, en gegevensuitwisseling die absolute synchroniteit vereist. Technici gaan met de rotationele vertraging om door 'sprong secondes' toe te voegen, maar als we niet kunnen rekenen op de timing van Moeder Aarde, hebben we serieuze software problemen.
Interplanetaire chaos
Interplanetaire chaos: We zijn gewend aan het vreemde idee dat een gigantische asteroide de dinosaurissen kan uitroeien. Recentere bevindingen veronderstellen dat het zonnestelsel misschien chaotisch instabiel is, en dat deze instabiliteit een monstrueuze monoliet vanuit de diepe ruimte gewenkt zou kunnen hebben.
Bewijs: Terwijl hij oceaan-sedimenten zat te onderzoeken, ontdekte UCLA astrobioloog Bruce Runnegar tekens van klimaatveranderingen, die overeenkomen met subtiele verstoringen in de baan van de aarde. Hij bracht de schommelingen in model, en ontdekte dat deze 65 miljoen jaar geleden een substantiele knik hadden gecreeerd in de banen van de binnenste planeten. De ontwrichting van de zwaartekracht in die tijd, concludeerde hij, was krachtig genoeg om hompen steen uit de asteroidebelt te sleuren en ze richting aarde te laten denderen.
Gevolgen: Het is niet genoeg dat de aarde zo nu en dan een pak slaag krijgt van dwalende stenen; het hele zonnestelsel is immanent van slag.
Killer Supernova's
Killer Supernova's: Een ellendige supernova heeft waarschijnlijk eens de aardse atmosfeer 'gefrituurd', waarbij het de ozon kapot maakte, het leven in zee doodde, en de planeet met kosmische stralen trof. Bewijs: In 2002 ontdekte Jesus Maiz-Apellaniz, een astronoom aan het Space Telescope Science Institute, dat een supernova-spuwende sterrencluster zich een paar miljoen jaar geleden dichterbij de aarde bevond. Kern-samples, die uit die tijd dateren bevatten een vreemde ijzer-isotoop, waarschijnlijk resten van een stellaire explosie. Massale uitstervingen van plankton rond die tijd moeten nog verklaard worden.
Gevolgen: Als Moeder Aarde zich in een slechte galactische buurt bevond, is er niet veel wat we er aan kunnen doen.
Planetaire insolvabiliteit
Planetaire insolvabiliteit: Hoe zouden verzekeringsbedrijven opdragen voor de verwoesting als een asteroide van 'uitroeings-niveau' met de aarde zou botsen? Gewoon niet. Ze zouden failliet gaan. Erger nog, stormen, overstromingen, branden en aardbevingen zouden dat al kunnen veroorzaken.
Bewijs: Een rapport uit 2002, uitgegeven door de grote verzekeringsmaatschappij Munich Re Group laat zien, dat verzekeringsuitbetalingen voor natuurrampen zullen stijgen naar mate de klimaatsverandering toeneemt en meer mensen in rampen-gevoelige gebieden polissen gaan kopen. Als de trend voortzet, zullen de uitbetalingen rond 2050 boven de gecombineerde huidige GNP van elke natie op de planeet uitstijgen, en daarvoor hoeft er nog niet eens een asteroide in te slaan.
Gevolgen: In een kleine 50 jaar, zal Moeder Aarde menselijke ondernemingen sneller doen ontwrichten dan we ze opnieuw kunnen opbouwen. De aarde zal bankroet zijn en niet langer een levensvatbaar commercieel concern zijn. Hoe zal het leven dan zijn? Nou, niemand weet het... hoewel, niemand?